Een Eiffeltoren in de Alpen

ZERMATT - Terwijl de gletsjers smelten en de sneeuwgrens door het broeikaseffect de komende jaren een flink stuk hoger komt te liggen, zinnen de Zwitsers op plannen om hun belangrijkste toeristenattractie aantrekkelijk te houden.

Zelfs het kunstmatig verhogen van bergen is daarbij geen taboe meer.
Zo willen de beheerders van de kabelbanen in Zermatt een 117 meter hoog hotel en conferentieoord met uitzichtsplatform bouwen op de Klein Matterhorn, die met zijn 3883 meter ook nu al als het hoogste per kabelbaan bereikbare uitzichtspunt in de Alpen geldt. ,,Daardoor komt de voor bergbeklimmers magische grens van 4000 meter ook binnen bereik voor gewone mensen,’’ zegt directeur Christen Baumann. Volgens Baumann is het in de strijd om toeristenstromen uit Azië nodig om nieuwe attracties te bedenken.

,,Kijk naar de doorzichtige loopbrug boven de Grand Canyon. Wie mee wil blijven doen, mag niet burgerlijk zijn.’’ Heinz Julen, een kunstenaar die het plan heeft bedacht, gelooft dat de wolkenkrabber een plaats voor ‘nieuwe ideeën en spirituele ervaringen’ kan worden. De plaatselijke VVV droomt al van een ‘nieuwe Eiffeltoren’ of zelfs een nieuw handelsmerk voor Zwitserland.

Baumann hoopt de aanvraag voor de bouwvergunning voor het minimaal 70 miljoen euro kostende project volgend voorjaar te kunnen indienen. ,,Door bezwaren van de milieubeweging zal het daarna nog wel twee jaar duren voordat we met de bouw kunnen beginnen.’’ Vanwege de hoogte zal bij de constructie ook rekening worden gehouden met de ijle lucht. Net als in een vliegtuig zal het hotel een drukcabine moeten krijgen, omdat de gasten anders niet kunnen slapen.

Terwijl de bedenkers spreken van een ‘pioniersproject’ hebben milieuorganisaties als de Alpenverein en de Stiftung Landschaftsschutz (landschapsbescherming) protest aangetekend. In de Süddeutsche Zeitung waarschuwen zij voor een onzinnige wedloop om wie het hoogste bouwwerk krijgt. Zowel in Davos, Arosa en Laxeralp spelen projectontwikkelaars met plannen voor hotels en platforms die boven de hoogste bergtoppen uittorenen. De bevolking van de van toerisme afhankelijke gebieden, reageert verdeeld.

Baumann reageert gelaten op de kritiek. ,,We laten de bergen in de omgeving toch ongemoeid? En het hotel zal op zon- en windenergie het milieu nauwelijks belasten. Bovendien: het Wereldnatuurfonds heeft gezegd dat er sowieso niet veel meer is te verpesten aan de Alpen.’’

bron: AD.nl-buitenland

West-Vlamingen vliegen met paramotor over Mont Blanc

Chris Slabbink uit Zedelgem en Koen Vanneste uit Wervik zijn er in geslaagd om met een paramotor over de Mont Blanc te vliegen. Een paramotor bestaat uit een kleine motor op de rug van de piloot en een soort parachute. Naar eigen zeggen deed niemand hen dat ooit voor. Het was een hele uitdaging om de hoogste berg van Europa (4812m) over te vliegen. De twee West-Vlaamse paramotorpiloten haalden daarbij hoogtes van meer dan 5.000 meter.

Het toestel dat bij de missie gebruikt werd, is omgebouwd om te voorzien aan de nodige vereisten. De kooi is groter gemaakt zodat een grotere propeller gebruikt kan worden. Koen deed er een uur over om over de Mont Blanc te vliegen. Chris, die 20 kg meer weegt, deed er 2 uur en 15 minuten over.

Zo'n oversteek maken is zeker niet zonder gevaar. Op 4800 meter is het koud. Een goede voorbereiding was dan ook noodzakelijk. De parapiloten kropen daarom voor hun tocht twee uur in een industriële diepvries om te zien of hun kledij er tegen bestand was.

Bron: WTV focus

Kaas keuren én proeven op de Almkäse Olympiade

Op 29 september vindt in het Oostenrijkse Paznauntal de 13e editie van de internationale Almkäse Olympiade plaats. Tijdens de competitie presenteren de beste kaasproducenten uit Oostenrijk en Zwitserland traditionele kazen. Daaruit wordt vervolgens de winnaar gekozen. Alpenboeren en - boerinnen uit Tirol, Vorarlberg, Salzburg, Südtirol, Allgäu en uit Zwitserland zullen 29 september naar Galtür trekken om te strijden voor de titel ‘beste kaas van het jaar'.

Alpinemelk
De kazen worden uit zelf geproduceerde alpine melk bereid om er de bekende crèmezachte, kruidige kaas van te maken. De kazen worden door een professionele jury beoordeeld op smaak en originaliteit. Na afloop van de uitreiking kunnen toeschouwers alle gepresenteerde specialiteiten proeven en natuurlijk kopen.


'Eigen gemaakt'
De makers van de traditionele kazen zijn het hele jaar druk bezig met de ambachtelijke voorbereidingen voor dit evenement. Ze willen een duidelijk onderscheidt maken tussen de grootschalige zuivelproductie en de goede kwaliteit van eigen gemaakte kazen.

bron:tourpress.nl

Opnieuw sneeuw in de Alpen

Eerder deze maand is er ook al sneeuw gevallen in het Alpengebied. Ook toen kwam met een noordelijke wind koude lucht afzakken tot Centraal-Europa. Aan de zuidkant van het Alpenmassief, waar het tot die tijd zonnig en warm zomerweer was geweest, volgde een aantal heftige buien, onder andere in Karinthië, Slovenië en Kroatië. Ook de temperatuur ging in deze regio omlaag. De noordkant van de Alpen kreeg met serieuze sneeuwval te maken. Zo viel er aan het begin van de maand tot op een hoogte van 1000 meter sneeuw. De hoogste toppen kregen een flink pak sneeuw te verwerken.

De hoogste bergtop in Duitsland, de Zugspitze (het weerstation is geleden op 2962 meter), werd bedekt met bijna ander halve meter sneeuw en ook nu ligt er nog ruim een halve meter. Een jaar geleden, toen de temperatuur in grote delen van Europa de gehele herfst op een veel hoger niveau lag, was de Zugspitze sneeuwvrij. Alleen op 19 september lag er tijdelijk een centimetertje sneeuw. Het was wachten tot begin oktober tot de eerste sneeuw langzaam begon op te hopen. Pas midden november lag er een zelfde hoeveelheid sneeuw als dat er vandaag ligt.

Hoe uitzonderlijk is sneeuwval in de zomer en het eerste deel van de (weerkundige) herfst? Een blik op de klimaatgegevens van de afgelopen 10 tot 15 jaar laat zien dat de huidige winterse omstandigheden absoluut niet uitzonderlijk zijn. Als we bijvoorbeeld kijken naar de sneeuwgegevens van het weerstation op de Saëntis, een 2500 meter hoge bergtop ten zuiden van de Bodensee, dan blijkt dat het sneeuwdek dat in de winter is opgebouwd, pas in de loop van juli helemaal verdwenen is. Vervolgens begint de sneeuw hier zich begin oktober weer op te hopen. Ook in de korte zomer valt de neerslag nog regelmatig als sneeuw, die soms ook een paar dagen blijft liggen.

In het noorden van Europa valt vandaag ook sneeuw. Op de website meteoalarm.eu is te zien dat er voor de wat hoger gelegen van het Scandinavisch hoogland een waarschuwing wordt gegeven voor gladde wegen. Vanaf 1000 meter zagen we aan het begin van de middag temperaturen die rond het vriespunt schommelden. Neerslag viel er op dat moment nog niet, maar later op de dag gaat er regen vallen, en vanaf 1000 meter zal de neerslag overgaan in sneeuw.

Bron: Meteo Consult, Meteoalarm.eu, zugspitze.de

Tiroler Nusstorte

Ingrediënten van Tiroler Nusstorte
250 gram boter
250 gram basterdsuiker
7 eieren
250 gram hazelnoten
80 gram zelfrijzend bakmeel
1 zakje vanillesuiker
2 eetlepels rum

Bereidingswijze van Tiroler Nusstorte
Eieren scheiden en de eiwitten in een vetvrije kom doen.

Boter,eidooiers, basterdsuiker en vanillesuiker tot een romig beslag kloppen.

Bakmeel, hazelnoten en rum er bij voegen en alles goed door elkaar heen roeren.

De eiwitten opkloppen en door het mengels heen scheppen. (niet te hard roeren anders sla je de lucht er uit)

Het beslag in een beboterde en met paneermeel bestrooide taartvorm scheppen.

De taart op 180 graden C. gedurende 50 minuten bakken.

Als de taart is afgekoeld, deze doorsnijden en de onderste helft met jam bestrijken. De twee helften weer boven op elkaar leggen en bestrijken met chocoladeglazuur.

Bron:www.mijnreceptenboek.nl

Twee doden en twee overlevenden bij vliegtuigcrash in Zwitserse Alpen

Bij een ongeval met een klein vliegtuigje dat neerstortte in de Zwitserse Alpen zijn twee mensen omgekomen. De twee andere inzittenden overleefden de crash, aldus plaatselijke autoriteiten vandaag. Het vliegtuigje was zondagavond op weg van het Italiaanse Parma naar het Zwitserse Zurich.

Het wrak van de eenmotorige Piper werd vanmorgen door een hulphelikopter teruggevonden nabij het Lago del Ritom, op meer dan 2.000 meter hoogte. Dat laat de politie van het kanton Tessin weten.

De twee overlevenden werden per helikopter overgebracht naar een ziekenhuis, aldus de politie. De identiteit van de vier inzittenden van het vliegtuigje werd niet bekendgemaakt.

Bron:De Morgen

Onderaardse ravijnen en hoge bergen .GERARD CHEL

Verslag door Gerard Chel

Echte communistische diehards zijn de Slovenen nooit geweest. Daarvoor was het landschap wellicht te romantisch. Nu biedt Slovenië een scala aan attracties, van diepe grotten tot hoge bergen, van overdekte gondels tot stoere paarden.



Ooit met z'n honderdveertigen door een druipsteengrot gebanjerd? In Skocjanske Jame kan het. Ongelofelijk maar waar. We zijn op talrijke plekken in de wereld afgedaald naar het binnenste der aarde, maar nooit zo massaal. En dan maar hopen dat niet net buiten het gezichtsveld van de gids iemand stiekem een stalactiet of stalagmiet aanraakt. Daar kan het calciet niet tegen. En dat groeit al zo langzaam: één centimeter per honderd jaar.

Met zo'n grote groep is het voortdurend wachten en de saaie en opmerkelijk stille gids vertelt ook niet veel meer dan het meest noodzakelijke - waarvan we het meeste al wisten. Over het verschil tussen stalagtieten en stalagmieten: de 'tiet' hangt aan het plafond en de 'miet' staat op de grond. Als ze elkaar - soms na vele (tien)duizenden jaren - raken, ontstaat een pilaar.

Het enige wat de gids herhaaldelijk en tamelijk luidruchtig mededeelt - en dan nog zonder enig resultaat - is dat het maken van foto's verboden is. Wij hadden de camera sowieso thuis gelaten, want het aanvragen van een vergunning zou toch al snel zo'n twee weken gaan duren.

En dan te bedenken dat de grot van Postojna nog populairder schijnt te zijn.

Jammer hoor, dat filelopen in zo'n mooie grot. Want dat is Skocjanske Jame wel. Vooral het kolossale ondergrondse ravijn (123 meter breed, 308 meter lang en 146 meter hoog) dat als een megakathedraal over de ondergrondse rivier Reka heerst. Deze canyon Martel is de grootste van Europa en de tocht erdoorheen is echt fantastisch. De wandeling naar en een bezoek aan het dorp Skocjan en het museum, waar je veel te weten komt over dit typische karstlandschap, is een nuttige aanvulling.


Lippizaner merrie met haar veulen. (FOTO SLOVENIAN TOURIST BOARD)

Op een steenworp afstand ligt Lipica, van de Lippizaner paarden. Bekend werden de schimmels door de Spaanse Rijschool in Wenen. De wereldberoemde stoeterij, zo'n beetje op de grens met Italië, werd op 19 mei 1580 opgericht door aartshertog Karel van Oostenrijk en heeft een roerige geschiedenis achter de rug.

Dag van de Lippizaner
Na de twee wereldoorlogen verloor Lipica aan betekenis - de paarden werden vooral in het Oostenrijkse plaatsje Piber gefokt - maar de laatste jaren telt de stoeterij weer mee, al schijnt achter de schermen nog wel een soort stammenstrijd met de Oostenrijkers te woeden.

Geleidelijk worden de gebouwen, die nogal te lijden hadden onder achterstallig onderhoud, opgeknapt. En elk jaar op 19 mei wordt de Dag van de Lippizaner gevierd. De rondleidingen zijn van een aanzienlijk beter niveau dan bij Skocjan. In vijf kleine groepjes, verdeeld op basis van de gewenste taal, leidt een gids je rond over de stoeterij.

We bezoeken de oudste stallen, waar een jaloerse hengst z'n hok dreigt te verbouwen als wij z'n buurman iets te veel aandacht geven. De beesten zijn gebrandmerkt met een grote 'L'. De schimmels - hun veulens worden bruin of zwart geboren - werden vroeger als gevechtspaarden ingezet, tegenwoordig meestal voor dressuur. En het Sloveense leger gebruikt ze voor officiële gelegenheden.

Je kunt op de stoeterij tegen betaling ook zelf met paarden aan de slag. Een ritje in de ring, in de buitenbak of door het omringende landschap. Ook rijlessen of een ritje met de koets behoren tot de mogelijkheden. En in de directe omgeving van Lipica vind je tegenwoordig faciliteiten als hotels, golf, tennis, wellness, er zijn fiets- en wandelroutes en je kunt streekproducten proeven.

Julische Alpen
Sloveens landschap van een geheel andere garnituur ligt noordelijker: de Julische Alpen. Een ruige streek die zich bij uitstek leent voor avontuurlijke buitensporten. Met name bergbeklimmen, raften, (vlieg)vissen en 's winters skiën.

Wij toeren met de auto langs de randen van het Triglav Nationale Park, genoemd naar de hoogste berg (2863 meter). Vooral de weg met veel haarspeldbochten langs rivier de Soca van Kranjska naar Bovec, parallel aan de grens met Italië, biedt vergezichten op ruige toppen en alpenweiden met koeien.

Bovec bruist van de (buitensport) activiteiten, veel terrasjes zijn bezet door lieden getooid in kleurrijke outfit. Interessante stop is ook Kobarid, waar een museum inzage geeft in de hevige veldslagen die hier in de Eerste Wereldoorlog werden geleverd. Leerzaam zijn de oude kaarten van Europa met de toenmalige landsgrenzen. We staan stil bij enkele foto's van schrijver Ernest Hemingway, die als soldaat in Italiaanse dienst vocht, gewond raakte en in Kobarid zijn grote liefde Catherine trof. Hij heeft alles opgetekend in A farewell to arms.

Langs oorlogsstellingen kun je er naar de Kozjakwaterval lopen. Wij kiezen echter voor een korte wandeling door de iets verderop gelegen beboste Gorges van Tolmin of Tolminska korita. Door diep uitgeslepen kloven komen hier de rivieren Tolminka en Zadlascica samen, met een hangbrug schommelen wij eroverheen. De soms steile route, gemarkeerd en in diverse talen toegelicht, is middelzwaar en bij regenval glibberig bovendien. Een enkel touw en een stuk staaldraad kunnen een onverhoedse tuimeling in het ravijn vrijwel zeker niet voorkomen, stellen wij vast.

Bled
Aan de andere kant van het park ligt Bled, bekende plaats voor zomerse en winterse activiteiten. Wel een beetje toeristisch, geeft ook de lokale VVV toe. Maar ja, wat wil je ook met zo'n prachtig meer voor de deur en een kerk op een eiland, dat per romantische - en overdekte - gondel, die hier pletna heet, te bezoeken is. Er staat ook een fraai kasteel, dat nu hotel is.

Eigenlijk kwamen we voor een ander hotel, Villa Bled, ooit beroemd gastenverblijf van president Tito. De groten der aarde logeerden hier. Steevast wordt erbij verteld dat Villa Bled en het Witte Huis uit dezelfde marmersoort (uit Dalmatië) zijn opgetrokken. Maar verder is het viersterrenhotel niet erg bijzonder. Voor 150 euro heb je er een kamer.

Onderweg naar Maribor, historische wijnstad aan de Drava met naar wordt beweerd de oudste vruchtdragende wijnstok ter wereld, doorkruisen we een heel ander landschap. De Savinja Alpen ogen hier romantisch en liefelijk als in Oostenrijk, met vriendelijke dorpjes zoals Mozirje (klein openluchtmuseum) en Kamnik, glooiende weiden en keurig gerestaureerde boerenhoeven en buitenhuisjes. Hier kabbelt het leven gestaag voort in een veel rustiger tempo dan de gelijknamige rivier.

Niet dat het in Slovenië niet druk kan zijn. Ga maar eens naar de kust ('daar hebben we te weinig van,' zeggen veel Slovenen dreigend tegen hun buurlanden) met toeristische havenplaatsjes als Koper, Izola, Piran en Portoroz die aan vele duizenden badvermaak bieden.

Kocevski rog
Aan de zuidoostzijde van Slovenië, voorbij het pittoreske burchtendorpje Ptuj en tegen de grens met Kroatië aanschurkend - nog steeds zijn de meningsverschillen over de juiste afbakening niet beslecht - ligt een imposant natuurgebied: Kocevski rog. Onze reisgids meldt dat de wolf, lynx en beer hier vrij rondlopen. We komen ze niet tegen als we te voet op pad gaan naar Baza 20, de plek van waaruit Tito en diens partizanen het verzet leidden tegen de Duitsers.

Helaas is het bezoekerscentrum annex museumpje net dicht als wij er zijn (na 16.00 uur). Maar de wandeling over het smalle, bochtige pad door de bossen - nu minder dicht dan in de Tweede Wereldoorlog - naar de houten barakken loont ook de moeite. Zonder toelichting krijgen wij toch een aardige indruk van dit verzetskamp, één van de weinige, zo niet het enige, in Europa dat intact is gebleven. Er verbleven indertijd 180 mensen, die woonden en werkten in 26 gecamoufleerde hutten. De Duitsers hebben het kamp nooit ontdekt, wat de Slovenen tot op de dag van vandaag met trots vervult.

Bron:Het Parool